Dag 9: 10/8/2019, Meo Vac

Op dag drie van de loop waren van plan om in 1 dag 150km te rijden terug naar Ha Giang. Dat was best een opgave kwamen we achter. De weersomstandigheden waren gelukkig nu veel beter. Jammer, want ik had nu net een nieuwe regenjas gekocht, die eigenlijk ook wel een beetje prijzig was en zwaar. Maar hij kwam hoog in de bergen toch nog wel van pas omdat het daar een stuk kouder was. We reden eerst van Dong Van naar Meo Vac. Deze route stond bekend als het mooiste stuk van Ha Giang en dat was het ook. We hadden prachtige uitzichten. Op een gegeven moment besloten we met de motor een smal paadje op te gaan wat naar mijn idee erg gevaarlijk leek. Toch deden we het en zo reden we steil omhoog langs de berg met minder dan een meter naast ons de een steile afgrond. Daarna reden we tussen de maïsvelden. Dit waren ook erg smalle paadjes met hele scherpe korte bochtjes die steeds weer iets omlaag gingen. Een leuke en spannende ervaring. Toen we eruit waren zijn we even gestopt bij een restaurantje. Vanaf daar hadden we prachtig uitzicht over de vallei. Het was best bewolkt maar al na minder dan 5 minuten was het uitzicht ineens helemaal bedekt met wolken. Langzaam bewogen de wolken weer weg, echt prachtig. Daarna reed ik verder. Het was een heerlijke weg. Op een gegeven moment zagen we een bordje waarop stond ‘Dong Waterfall 5000km’. In eerste instantie was het nogal verwarrend want ik denk dat ze 5000m bedoelden i.p.v. km. Omdat ik heel graag nog een waterval wilde zien besloten we er naartoe te reden. We reden steil omlaag met veel korte bochtjes. Beneden aangekomen stroomde er een klein riviertje onder een bruggetje door. We dachten dat dit het nog niet kon zijn en dat was het ook niet. De brug was niet te passeren meer met de motors dus die lieten we daar staan. We liepen over de brug en zagen weer een bordje van de waterval. We besloten er naartoe te lopen. Onderweg zagen we een jongen op het pad staan. Hij kon geen Engels, maar verstond wel het woord waterval gelukkig. Zonder iets te zeggen liep hij voorop. We moesten langs het maisveld lopen en door de regen van de afgelopen dagen was het echt heel erg slipperig. We gleden dan ook vaak uit en werden erg vies. Het werd ook steeds warmer. Na een paar minuutjes lopen kwamen we al bovenaan de waterval. Het was een snelstromend riviertje, erg mooi. Maar dit was het nog niet… De jongen sprong met handige stappen over het riviertje en gebaarde ons om erachter te gaan. Jan zag het niet zo zitten dus die bleef daar. David en ik besloten de jongen te volgen. Het werd een erg lastige hike. Het pad was erg smal met weer naast je een complete afgrond. Het uitzicht was telkens wel weer erg mooi. Het pad liep soms erg steil naar beneden en doordat het zo slipperig was, was het ook erg gevaarlijk. De jongen en David waren best snel terwijl ik me maar langzaam vooruit bewoog en me overal aan vast probeerde te klammen. Uiteindelijk na zeker een half uur waren we beneden bij de waterval. Net voordat ik de waterval had bereikt ging er ineens een kei grote daas op m’n been zitten. Ik schrok zo hard maar gelukkig vloog die zonder iets te doen weer weg. De waterval was erg mooi! Hij was erg hoog en stroomde van verschillende kanten naar beneden. Na een lekkere verkoeling klommen we weer omhoog. Ook dat was weer een hele klus met vele keren dat ik half of helemaal uitgleed. Gelukkig niet met ernstige gevolgen. Toen we terugkwamen zag ik eigenlijk iets wat minstens net zo mooi was. Er waren wat kinderen die met Jan wat gingen voetballen. De bal was bijna helemaal lek en belanden nog weleens in het lage water van de rivier. Dan sprong meteen een kind zonder schoenen erachter aan op van die grote keien. Gekte zou je zeggen. Blijkbaar zijn die kinderen niet bang om te vallen of uit te glijden en eigenlijk doen ze dat ook niet. Na deze bijzondere ervaring moesten we weer snel op onze motors verder gaan rijden. Aangekomen in Meo Vac zijn we wat gaan eten. Daarna moesten we wat gaan opschieten. Onderweg besloten we een andere weg in te gaan, omdat die beter zou zijn. Helaas was dat niet waar. De weg was verschrikkelijk lastig. Heel veel modder, gaten, glad en harde stenen. Na max 5km vonden het wel genoeg en besloten we maar terug te gaan. Nu werd het wel wat spannender qua tijd. Ik probeerde flink door te rijden. Rond half 6 wilde David weer iets eten. Toen wisten we eigenlijk al dat we het voor het donker niet zouden gaan redden. Het werd daarna ook een barre tocht. Rond half 8 werd het toch al echt wel pikken donker, zonder verlichting langs de wegen. De Vietnamese en de vrachtwagens laten ook allemaal hun groot licht aanstaan dus word je ook nog eens verblind. Het was erg gevaarlijk en we moesten nog 70km. We besloten veilig te rijden, maar daarvoor moesten we dus wel nog lang in het donker rijden. Volgens David zouden we wel binnen 2 uur terug in Ha Giang zijn. Dat ging hem helaas niet worden. Deze route stond ook bekend als een lastige route. Dat was het ook. Toen ik weer een stuk ging rijden kwamen langs veel slechte wegdelen. In het licht zou het een stuk makkelijker zijn maar in het donker en met af en toe een grote vrachtwagen met felle led-verlichting was dat geen pretje. Na 3 uur waren we gelukkig weer terug in Ha Giang. Ik stapte met opluchting van de motor. We hadden het gered in 3 dagen ook zonder beschadigingen aan de motor en verwondingen. Niet alleen te danken aan veilig rijden maar ook wel veel geluk. Een wonder. Na deze tocht was ik ook ontzettend uitgeput. Ik ben snel gaan slapen. Het was echt een zeer indrukwekkende tocht die ik nooit zal vergeten.