Het was m’n tweede dag in Cat Ba. Na ff lekker geslapen te hebben en ontbeten te hebben heb ik Juul en Julia ontmoet. Twee leuke meiden uit Den Bosch. Verder was m’n plan om weer Jan te ontmoeten. Met hem heb ik onder andere de loop gedaan in Ha Giang. Het was ook echt super tof om hem weer te zien. We hadden wat gegeten en zijn een trekking gaan doen naar een viewpoint in Cat Ba. Het was best een vermoeiende trek maar we hebben er mooie kiekjes gemaakt. Toen we terug gingen zijn we even naar onze hostels gegaan en daarna zijn we wat in mijn hostel gaan chillen bij het zwembad. We hadden het erg gezellig met elkaar. Jan en ik besloten om ergens anders te eten omdat de keuken van het hostel al was gesloten. Dat laatste diner was echt heel fijn. We hadden leuke interessante en diepe gesprekken. Ik vond het dan ook echt jammer om gedag te zeggen. Jan zou over een paar dagen weer terug in Duitsland zijn en ik had nog 3 weken te gaan dus ik moest ook maar weer door. Toen ik terugkwam zat de sfeer er nog goed in. De andere Duitser en ik besloten om maar weer mee te gaan naar Oasis bar. In eerste instantie was het wel leuk, maar de sfeer was toch wel verdeeld in groepjes en voelde me niet altijd 1 in de groep. Opzich was dat ook niet zo erg ik had het toch wel naar m’n zin. Felix zat lekker aan de ballonnen en ging uiteindelijk ook out. Toen hij bijkwam ging hij weer vrolijk door. Het was weer een vermoeiende avond. De dag erna zou ik vertrekken rond de middag naar Hue. Ik kon dus gelukkig wel tot uitcheck tijd uitslapen.

Mijn dag begon weer lekker vroeg. Ik checkte uit en nam een grab taxi naar de pond naar Cat Ba. Achteraf had ik veel beter direct naar Cat Ba kunnen gaan, dat had me wel wat geld gescheeld. Efin, het ging zo ook prima. Aangekomen op Cat Ba nam ik het busje naar m’n nieuwe hostel. Één van m’n leukste hostels tot nu. Het had een zwembadje en veel plekken om te chillen met mensen. In m’n kamer zaten helaas hele saaie Engelsen. Mijn enigszins negatieve mening over Engelsen en specifiek mensen uit London wordt vaak bevestigd tijdens m’n reis. Anyway, hoewel het een leuk sociaal hostel leek was m’n eerste indruk niet zo fijn. Juist op dat moment dat ik zat te mokken kwam er een jongen naar me toelopen, Felix en begon met me te praten. Samen met een Duitser hadden we het eigenlijk al best gezellig. Ik besloot een scooter te huren en ben er naar een strand gaan rijden. Het eerst strand wat ik zag was vreselijk. Er was ontzettend veel plastic aangespoeld. Ik ben een andere kant op gelopen langs de rotsen en kwam erg mooie uitzichten tegen over de baai. Vergelijkbaar met Ha Long Bay. Ik liep wat verder en kwam een mooier strand tegen. Daar heb ik ff wat gezwommen en daarna ben ik weer terug naar het hostel gegaan. Terug in het hostel heb ik heel wat leuke Nederlanders ontmoet. Na wat gratis bier en wat in het hostel gegeten te hebben zat de sfeer er goed in. De sfeer er was lekker open. Daarna ben ik nog naar een rooftop bar gegaan die Madelief me had aangeraden. Helaas gaan er nogal wat van die aanraders te water… Er was geen live muziek en ook geen mogelijkheid om iets te spelen. Wel had ik lekker gepraat en gechillt met de Duitser. Toen we terugkwamen waren er mensen gereed om naar een bar/club te gaan. Ik besloot mee te gaan. Het was best gezellig, rond half 1 was ik er wel klaar mee en ben ik naar huis gelopen.

In Ha Long Bay had ik een dagtourtje geboekt. Ik had geen zin om meer dan honderd euro neer te leggen voor een luxe cruise en dit vond ik ook niet passen bij mijn reisstijl. Ik moest vroeg opstaan, want we vertrokken al om 8 uur. Op de boot was ik samen met een paar andere de enige ‘westerlingen’. Er zaten veel Vietnamese op de boot en sommige van hen waren nogal erg irritant. Wij niet-Vietnamese zaten samen aan een tafel, waaronder twee Canadese meiden en een koppel uit België: Dries en Jana. Samen hadden we wel leuke gesprekken. We klommen op de top van de boot om het uitzicht te bekijken. Er waren voor grote rotsen die begroeid waren met een beetje groen die boven het water uitstegen. Het was erg indrukwekkend, vooral de hoeveelheid selfies die werden gemaakt bij de rotsen. Sommige Vietnamezen bleven maar foto’s maken. Ik weet nu niet of ik grappig vind maar ik weet wel dat ik het op dat moment echt bloed irritant vond. Voor het eerst was ik op een echt toeristische plek. Na Ha Giang, wat helemaal niet toeristisch is, was dit dan ook wel echt een omslag. Uiteindelijk zijn we ergens even gestopt om de kayakken. Met de kayak peddelde ik onder een lage grot onder het water en kwam ik terecht in een prachtig door rotsen omringd watergebied. De rotsen waren werkelijk overweldigend. Het kayakken was zeker leuk om te doen. Het was erg lekker weer en ondanks de bewolktheid was dit al een grote vooruitgang op wat ik had meegemaakt. Op de tweede stop konden we of zwemmen of klimmen naar een viewpoint. Omdat ik beide wilde besloot ik dan maar als een gek naar boven te klimmen. Naar Fansipan moest dit toch een eitje zijn. Die gedachte hielp me enigszins wel en ik kwam twee keer zo snel naar de top als werd aangegeven. Vanaf daar had je een prachtig uitzicht over de baai. Er was een jongen die ook op onze boot zat die nog ff mooie kiekjes daar van mij heeft gemaakt. Daarna heb ik nog even mezelf opgefrist in het water. Toen we terugkwamen hebben we nog even met ons groepje lekker gegeten en gekletst. In een winkel kocht ik nu iets duurdere oortjes, maar gelukkig doen die het goed en zijn ze nog heel. Na een paar biertjes besloot ik ook maar weer te gaan slapen. Omdat ik het toerisme in Ha Long Bay erg onaangenaam vond besloot ik zo vroeg mogelijk naar Cat Ba te gaan.

Ik was zeer uitgeput geraakt van de loop. Ik stond al vroeg op om de bus naar Hanoi te pakken. Ik had alleen wat pech. De bus zou me oppikken van m’n hostel, maar dat is niet gebeurd. Ik moest weer wachten op een volgende en die kwam zeker 2 uur later. Gelukkig hoefde ik niet extra te betalen. Rond een uur 5 kwam ik weer aan in Hanoi. Ik nam een grabtaxi naar de ophaalplek van m’n taxi naar Ha Long Bay. Ik dronk een lekkere mango smoothie en ben daarna nog gaan zoeken naar oortjes. Helaas na een heel aantal rondjes lopen niet gevonden. Na even een Vietnamese maaltijd gegeten te hebben liep ik weer terug naar de ophaalplek. Daar werd ik met een luxe taxi opgehaald. Er zat wel een heel irritant kind in de taxi die constant gek zat te dansen en heel irritant zat te zingen, echt jammer van die niet-gevonden oortjes. Toen ik aankwam ging ik naar m’n hostel. Het was vrijdagavond maar ik was zo moe nog dat ik meteen ben gaan slapen. Doordat ik zo moe was wist ik eigenlijk sinds vorige nacht dat m’n jetlag nu wel definitief voorbij was, want al na 3 min viel ik in een diepe slaap.

Op dag drie van de loop waren van plan om in 1 dag 150km te rijden terug naar Ha Giang. Dat was best een opgave kwamen we achter. De weersomstandigheden waren gelukkig nu veel beter. Jammer, want ik had nu net een nieuwe regenjas gekocht, die eigenlijk ook wel een beetje prijzig was en zwaar. Maar hij kwam hoog in de bergen toch nog wel van pas omdat het daar een stuk kouder was. We reden eerst van Dong Van naar Meo Vac. Deze route stond bekend als het mooiste stuk van Ha Giang en dat was het ook. We hadden prachtige uitzichten. Op een gegeven moment besloten we met de motor een smal paadje op te gaan wat naar mijn idee erg gevaarlijk leek. Toch deden we het en zo reden we steil omhoog langs de berg met minder dan een meter naast ons de een steile afgrond. Daarna reden we tussen de maïsvelden. Dit waren ook erg smalle paadjes met hele scherpe korte bochtjes die steeds weer iets omlaag gingen. Een leuke en spannende ervaring. Toen we eruit waren zijn we even gestopt bij een restaurantje. Vanaf daar hadden we prachtig uitzicht over de vallei. Het was best bewolkt maar al na minder dan 5 minuten was het uitzicht ineens helemaal bedekt met wolken. Langzaam bewogen de wolken weer weg, echt prachtig. Daarna reed ik verder. Het was een heerlijke weg. Op een gegeven moment zagen we een bordje waarop stond ‘Dong Waterfall 5000km’. In eerste instantie was het nogal verwarrend want ik denk dat ze 5000m bedoelden i.p.v. km. Omdat ik heel graag nog een waterval wilde zien besloten we er naartoe te reden. We reden steil omlaag met veel korte bochtjes. Beneden aangekomen stroomde er een klein riviertje onder een bruggetje door. We dachten dat dit het nog niet kon zijn en dat was het ook niet. De brug was niet te passeren meer met de motors dus die lieten we daar staan. We liepen over de brug en zagen weer een bordje van de waterval. We besloten er naartoe te lopen. Onderweg zagen we een jongen op het pad staan. Hij kon geen Engels, maar verstond wel het woord waterval gelukkig. Zonder iets te zeggen liep hij voorop. We moesten langs het maisveld lopen en door de regen van de afgelopen dagen was het echt heel erg slipperig. We gleden dan ook vaak uit en werden erg vies. Het werd ook steeds warmer. Na een paar minuutjes lopen kwamen we al bovenaan de waterval. Het was een snelstromend riviertje, erg mooi. Maar dit was het nog niet… De jongen sprong met handige stappen over het riviertje en gebaarde ons om erachter te gaan. Jan zag het niet zo zitten dus die bleef daar. David en ik besloten de jongen te volgen. Het werd een erg lastige hike. Het pad was erg smal met weer naast je een complete afgrond. Het uitzicht was telkens wel weer erg mooi. Het pad liep soms erg steil naar beneden en doordat het zo slipperig was, was het ook erg gevaarlijk. De jongen en David waren best snel terwijl ik me maar langzaam vooruit bewoog en me overal aan vast probeerde te klammen. Uiteindelijk na zeker een half uur waren we beneden bij de waterval. Net voordat ik de waterval had bereikt ging er ineens een kei grote daas op m’n been zitten. Ik schrok zo hard maar gelukkig vloog die zonder iets te doen weer weg. De waterval was erg mooi! Hij was erg hoog en stroomde van verschillende kanten naar beneden. Na een lekkere verkoeling klommen we weer omhoog. Ook dat was weer een hele klus met vele keren dat ik half of helemaal uitgleed. Gelukkig niet met ernstige gevolgen. Toen we terugkwamen zag ik eigenlijk iets wat minstens net zo mooi was. Er waren wat kinderen die met Jan wat gingen voetballen. De bal was bijna helemaal lek en belanden nog weleens in het lage water van de rivier. Dan sprong meteen een kind zonder schoenen erachter aan op van die grote keien. Gekte zou je zeggen. Blijkbaar zijn die kinderen niet bang om te vallen of uit te glijden en eigenlijk doen ze dat ook niet. Na deze bijzondere ervaring moesten we weer snel op onze motors verder gaan rijden. Aangekomen in Meo Vac zijn we wat gaan eten. Daarna moesten we wat gaan opschieten. Onderweg besloten we een andere weg in te gaan, omdat die beter zou zijn. Helaas was dat niet waar. De weg was verschrikkelijk lastig. Heel veel modder, gaten, glad en harde stenen. Na max 5km vonden het wel genoeg en besloten we maar terug te gaan. Nu werd het wel wat spannender qua tijd. Ik probeerde flink door te rijden. Rond half 6 wilde David weer iets eten. Toen wisten we eigenlijk al dat we het voor het donker niet zouden gaan redden. Het werd daarna ook een barre tocht. Rond half 8 werd het toch al echt wel pikken donker, zonder verlichting langs de wegen. De Vietnamese en de vrachtwagens laten ook allemaal hun groot licht aanstaan dus word je ook nog eens verblind. Het was erg gevaarlijk en we moesten nog 70km. We besloten veilig te rijden, maar daarvoor moesten we dus wel nog lang in het donker rijden. Volgens David zouden we wel binnen 2 uur terug in Ha Giang zijn. Dat ging hem helaas niet worden. Deze route stond ook bekend als een lastige route. Dat was het ook. Toen ik weer een stuk ging rijden kwamen langs veel slechte wegdelen. In het licht zou het een stuk makkelijker zijn maar in het donker en met af en toe een grote vrachtwagen met felle led-verlichting was dat geen pretje. Na 3 uur waren we gelukkig weer terug in Ha Giang. Ik stapte met opluchting van de motor. We hadden het gered in 3 dagen ook zonder beschadigingen aan de motor en verwondingen. Niet alleen te danken aan veilig rijden maar ook wel veel geluk. Een wonder. Na deze tocht was ik ook ontzettend uitgeput. Ik ben snel gaan slapen. Het was echt een zeer indrukwekkende tocht die ik nooit zal vergeten.

Op dag 2 reden we naar Dong Van. Onderweg wilden we een paar stops maken. We reden naar de Flagpoint van Vietnam in het Noorden en er scheen ook een illegale grens overgang te zijn naar China, die we graag wilden meepakken. We vertrokken rond 9 uur en het weer werd al weer snel slechter. Daarnaast werd het ook ontzettend mistig. Het zicht was misschien wel minder dan 50m, ook waren de wegen een stuk slechter. Ik liet dus vooral David rijden. Maar het laatste stuk naar Dong Van heb ik gereden. Van de natuur konden we dus door de weersomstandigheden niet altijd van genieten, omdat ik vooral bezig was met overleven. Onderweg zagen we een bordje met ‘illegal Chinese border belt’. Het was een slecht pad dus besloten we te gaan lopen. Na ongeveer 5km keken we op onze telefoon voor de kaart, we zaten al op grens te zitten. We sloegen een wat gevaarlijkere pad in. Het was erg smal en naast je was er een steile afgrond naar beneden. Rondom was het een soort jungle met veel hoge struiken en en bomen. Het pad was ook nog eens super glad, dus ik was er best bezorgd over. We liepen gelukkig niet heel ver. Bij een omgevallen boom keken we weer op onze telefoon en we bleken al 3km over de grens te zijn. Met blijdschap besloten we weer terug te lopen naar onze motors. Daarna reden we naar de flagpoint. Vanaf het vlaggenpunt had je best een mooi uitzicht. Het was ook best wel hoog. Nadat we daar geweest waren en wat gegeten te hebben heb ik weer gereden naar Dong Van. Daar kwamen we aan helemaal doorweekt van de regen. Ik had wat leuke gesprekken met Jan over van alles die avond. Ook besloot ik om pasta te eten. Dat was weer m’n eerste westerse maaltijd sinds ik in Vietnam ben. Heel goed vond ik het helaas niet, maar dat viel ook wel te verwachten. Ik was erg moe en besloot niet al te laat terug te gaan om te slapen.

Na een lange rit kwam ik aan in Ha Giang in Mama’s homestay. Dit was een homestay die onder andere werd gerund door een Nederlander, Tim. Er waren dus veel Nederlanders en toevallig ontmoette ik er wat Brabanders. Ik stond vroeg op. Ik had afgesproken om de loop te gaan doen met David. Wij vertrokken wat vroeger dan de rest. De eerste rit was al zeer indrukwekkend. De natuur was onbeschrijfelijk mooi. Hoge groene bergen, de rotsformaties, de kleine riviertjes. Helaas begon het hard te regenen. We reden stevig door. David heeft de eerste 51km gereden en ik de andere 52km. We kwamen uiteindelijk aan in Yen Minh. Nadat we daar hadden gegeten wilde David niet meer verder. In het restaurant was er ook een Duitser: Jan. We besloten naar zijn homestay te gaan, het was goedkoop, maar de matrassen waren keihard. In het hostel waren allerlei groepjes die ook de loop deden. Twee hele gekke typische Engelsen en een vreemd samengesteld groepje van 2 koppels. Jan sloot zich bij ons aan en vanaf die dag reden we dus met z’n drieën.

Na een heerlijke nachtrust stond ik met wat spierkrampjes op. Na mijn ontbijt besloot ik te gaan trekken door Sapa. Ik begon bij een waterval waar je ook in kon zwemmen, wat was dat heerlijk. Het was namelijk erg warm en deze verkoeling was precies wat ik nodig had. De trekking begon door de rijstvelden van Sapa en uiteindelijk moest ik nog een aardig eind omhoog klimmen. Ik deed alles alleen. Onderweg kwamen er een aantal vrouwen langs die hun hulp en wijsheid aanboden maar dat wees ik af. Ik volgde m’n weg maar uiteindelijk liet Maps alleen de verharde weg zien. Na heel wat kilometers besloot ik dan ook maar om met een motorfiets naar Sapa Town te gaan. Ik huurde weer een motorfiets omdat ik van plan was om morgenochtend ook nog langs wat watervallen te gaan. Ik reed langs m’n oude homestay van Ding en dung voor m’n laatste avondeten. Ik vertrok verder weer naar een ander hostel. Toen besloot ik nog naar een bar te gaan. Het nachtleven in Sapa was erg rustig en omdat er vooral Vietnamese/Aziatische families waren, neem ik aan dat het vooral karaoke was. Omdat ik alleen was besloot ik toch even een rondje te lopen. Ik belandde in een bar waar in eerste instantie ook nog wat Portugezen zaten, maar die gingen alweer snel weg. Ik bleef over met wat Vietnamese toeristen. Ik leerde ze het spel studentenvozen aan. Het was best geinig, maar ik kon slecht met ze communiceren door de harde muziek en hun beperkte Engels. Na wat gedronken te hebben ging ik weer terug naar m’n homestay. De volgende dag zou ik vertrekken naar het veelbelovende Ha Giang om daar de Ha Giang loop te gaan doen.

De eerste dag besloot ik samen met David de Fansipan te beklimmen. Het is de hoogste berg in Frans-Indochina en is 3143m hoog. Het stond bekend als een zware trek van maarliefst 14km. In eerste instantie was ik zeer naïef erover en dacht ik wel dat het zou lukken. Ik stapte bij David achterop en we reden er naartoe met de motor. Ik genoot al meteen van het prachtige landschap van Sapa, het was werkelijk weergaloos. Aangekomen bij de Fansipan hadden we wel een probleempje. Een ticket was omgerekend 100 euro en je moest het met een gids doen. Er was ook een pad naar de love waterfall die slechts 70 000 vnd was (omgerekend €2,50). We besloten dat pad te nemen en uiteindelijk zijn we door de bosjes weer op het andere pad terecht gekomen zonder problemen. De klim begon. Toen we op de helft waren realiseerde ik me hoe zwaar het was. Het weer hielp ook niet mee. Over het algemeen was het regenachtig en zeker bovenin kon het ook weleens kouder worden. Daarnaast zweette ik me een ongeluk en kon in weinig zien doordat m’n bril vies was. Onderweg hadden we ook niet hele mooie uitzichten door de bewolktheid. Wel was het een hele actieve en enigszins zinvolle ervaring. David kon het in ieder geval makkelijk aan en besloot bovenaan zelfs terug te klimmen. Ik kon niet meer en ben terug gegaan met de kabelbaan, waar ik helaas erg veel voor moest betalen. Ik was erg moe en moest nog naar een andere homestay. Ik nam een motorfietstaxi die me daar naartoe bracht. Omdat ze alleen privat rooms hadden kreeg ik een mooie 2 persoonskamer voor mezelf voor ongeveer 5 euro. Hier kon ik lekker uitrusten. Ook heb ik weer gezellig gegeten met de locals en er was ook een puppy.

Mijn eerste reis naar een ander elkaars was naar Sapa een plekje in het noorden van Vietnam. Het stond bekend als een rustige plek, met prachtige rijstvelden, aardige locals en de mooie trekkingen die je kan maken. Rond de middag kwam ik aan. Ik verloor mijn schoenen die dag, had ze bij een busstop ergens laten staan. Dat was niet zo handig. De reis naar Sapa duurde i.p.v. 6 uur maarliefst 8 uur. We kwamen rond de middag aan. Toen ben ik maar naar m’n homestay gaan lopen. Onderweg zag je heel veel h’mong mensen rondlopen. Zij zijn de etnische minderheid die daar wonen en die erg proberen te profiteren van het toerisme. Aan gekomen in Sapa werd je meteen overweldigd door de natuur. Er waren prachtige rijstvelden omringd door hoge bergen. Sapa Town was het centrum en dit was eigenlijk best druk. Sapa blijkt ook een plek te zijn waar veel Vietnamese toeristen naartoe gaan. Er werd mij dus al meteen van alles aangeboden. Eindelijk ben ik ook overgehaald om een tasje van een mevrouw te kopen. Ze was aardig en kon aardig Engels maar was wel helaas alleen uit op m’n geld en liep op constant mee totdat ik iets kocht. Het was een lange tocht naar m’n homestay. De homestay were gerund door een broer en een zus. ding en Dong. Uitgesproken als Zong en Zing. Ze waren erg aardig. De homestay was zoals ik verwacht had erg sober, maar wel erg local. Ik besloot daar ook wat te gaan eten. Ik ontmoette daar David. Een Australiër. Samen hadden we daar lekker een soort Vietnamees gegourmet. Ik had een motorfiets gehuurd en was er wat mee nog gaan rijden om wat spullen te halen voor een lange trek die ik de dag er na zou maken.